Αχ! Η θάλασσα!
Η θάλασσα είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Ανοίγω το παράθυρο κάθε πρωί, σαν εκείνες τις εικόνες από παλιά ελληνική ταινία, τεντώνω τα μπράτσα και της λέω καλημέρα. Παίρνω βαθιές ανάσες από την πρωινή υγρασία και αφήνω τα μάτια μου να ταξιδέψουν στην πόλη απέναντι και στα ψαροχώρια στο βάθος. Μπροστά στα πόδια μου χτυπάει ρυθμικά το κύμα τη τσιμεντένια προκυμαία..
Τέτοια εποχή κατεβαίνει και η ομίχλη από το βουνό. Σέρνεται για λίγο πάνω στην επιφάνεια του νερού - "Δεν είναι τούτα τα νερά για μας τους βουνίσιους" φαίνεται να λέει, και σβήνει λίγο πριν βγει στ' ανοιχτά.
Ο πρωινός καφές μου είναι στο μπαλκόνι με τούτη την παράξενη, κυκλοθυμική φιλενάδα. Όμως όπως κι αν είναι τα κέφια της, είναι πάντα εκεί.
Oh! The sea! The sea is part of my daily life. Every morning, I open the window, like those old black and white movies, I stretch my arms and I say "Good Morning". Then I breath in the morning dew and let my eyes wander over the town and the distant fishing villages. The waves splash rythmically on the seafront.
This time of year the fog takes a few steps down the mountain. It crawls over the sea surface for a while - "These aren't friendly waters for me" it seems to say, and it dies out just before it comes out to the open sea.
My morning coffee is always on my balcony along with this weird, quick-tempered friend. Yet, no matter how she feels, she is always there for me. That's what friends are for, anyway!
